هی مرد می خوام یه حقیقت تلخ رو برات بگم. خوب گوش کن!

یه نفر خوابش میاد واسه خواب جا نداره 

یه نفر لقمه ای نون برای فردا نداره

یه نفر میشینه و اسکناساش رو می شمره

می خواد امتحان کنه که داره یا نداره

یه نفر از بس بزرگه خونشون گم میشه توش

اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره

بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره

انتخاب هم میکنه ولی پولش رو نداره

یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه

اون یکی مداد برا آب و بابا نداره

یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی

اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره

یکی بعد از مدرسه توپ چهل تیکه می خواد

مامانش میگه اینا گرونه اینجا نداره

یه نفر تولدش مهمونیه همه میان

یکی هم تقویم واسه خط زدن روزا نداره

یکی هفته ای یه روز پزشکشون میاد خونش

یه جا دیگه یکی داره میمیره خرج مداوا نداره

یه نفر می ازه امضاش به هزارتا آدم

اما یکی بعد از عمری رنج و زحمت امضا نداره

تو کلاس صحبت از چیزایی می شه که همه دارن

یکی می پرسه آخه چرا بابا ی ما نداره؟

یکی دوست داره کارتون ببینه اما کجا؟

یکی هم انقدر دیده که میل تماشا نداره

یکی از واحدای بالای برجشون میگه

یکی حتی خونشون اتاق بالا نداره

یکی پول نداره تا دو روز بره شهرشون

یکی هم طاقت واسه صدور ویزا نداره

یکی جای خاله بازی کلاس شنا میره

اما اون یکی چیزی واسه نقاشی کردن نداره

یکی فکر آخرین رژیمای غذایه

یکی از بس شب و روز نخورده نا نداره

یکی از بس شومینه گرمه می افته

یکی هم برای گرمای دستاش ها نداره

دخترک میگه: خدا ، چرا ما؟

مامانش میگه اوزش دخترم اون خونه لیلا نداره

یه نفر تمام رواش پر از رنج و سختیه

هیچ روزیش فرقی با روز مبادا نداره

یکی آزمایش نوشتن براش ، اما نمی ره

می گه نزدیکی های ما آزمایشگاه نداره!

بچه که تو چراغ قرمز می فروشه گل رو

مگه درس و مشق و شور و شوق و رویا نداره؟

یه نفر تمام روز و شباش طولانیه

پس دیگه نیازی به شب یلدا نداره

یاد اون حقیقت کلاس اول افتادم

دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره

خدا به هر کسی هر چیزی دلش میخواد بده

همه چی دست اونه ، ربطی به من و شما نداره

آدما از یه جا اومدن همه می رن یه جا

اونجا فرقی بین فقیر و دارا نداره

کاش یه روزی بشه دیگه نشه جمله ای ساخت

با نمیشه ، با نمی خوام ، با نشد ، با نداره

بعضی قلبا دنیایی واسه خودش داره

یه چیزایی توش داره که توی دنیا نداره

همیشه تو دنیا کلی فرق بین ادما 

این یه قانون شده دیروز و حالا نداره

دلم گرفته آسمون

نمیتونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم

نمیتونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها

رو سینه ی من اومده

آخ داره باورم می شه

خنده به ما نیومده

خنده به ما نیومده

خنده به ما نیومده

ببخش اگه تو قصه مون ، دو رنگ و نا مرد نبودم

ببخش که عاشقت بودم ، خسته و دل سرد نبودم

ببخش که مثل تو نشد خیانت رو یاد بگیرم

اگر که گفتم به چشمات بزار واسه تو بمیرم

ببخش اگه تو گریه هام دورنگی و ریا نبود

اگر که دستم مثل تو با کسی آشنا نبود

ببخش اگر تو عشقمون کم نمیزاشتم برات

ببخش که یادم نمیره اون روزای پاییزی رو

لیاقت دستای تو بیشتر از این نبود عزیز

نه ، نمی خوام گریه کنی برای من اشکی نریز

لیاقت چشمای تو نگاه پاک من نبود

(برو بمیر!!)

((هیچ وقت دلی رو نشکن که عاقبت یکی دلت رو میشکنه))

زندگیم در اوج جوانی... میان شب وروزهایی که باید بهترین سالهای زندگيم باشه ...

چنان به هم گره خورده که داره منجر به نابودیه همه جانبه ام می شه ...

یه جورایی آویزونم... آویزون...

میان تو موجود سردرگمی پیچیده شدم که رها شدن ازمخمصه مسخره ات شاید بهای خیلی گزافی داشته باشه...  با تو نمی شه جنگید ...

بجنگم بیشتر می پیچم ... بپیچم بیشتر نابود می شم...

ای کاش می تونستم از دستت فرار کنم ... ای کاش می تونستم از جبرت فرار کنم...

جبر تو جبرخفنی است...

اسیری...  تباهی...  بی فرجامی...

ای کاش می شد صدات تو گلوت خفه بشه ...  همان طور که صدای این همه انسان آزاده  تو گلو خفه می شه ...

یه جورایی غریبی ...  بی رحمی...  منفوری...

به چه زبونی بهت بگم ازت بدم می آید...  دیگه چه جوری بهت بفهمونم به کاره من کاری نداشته باش...  دنبالم نیا...  تعقیبم نکن!...  بذار به حال خودم باشم...

دلم می خواهد بار وبندیلمو ببندم و از این دیار بی وفا برم ...  برم یه جای دوره دور... 

برم جایی که دیگه نه دست تو و نه از جنس تو ونه دست هیچ تنابنده دیگه ای بهم برسه... ونه خنجر هر گرگ بی رحمی تن نحیفمو پاره کنه...

برم اونجا که بالاخره باید برم...  دیر یا زود...

منتها دلم می خواهد خودم برم نه که تو منو ببری...  دلم می خواهد زودتر برسه اون لحظه ای که باید برسه......

لحظه معراج روح...

دلم می خواهد اون زمان که نگاه خسته ام به لاشه کثیفت افتاد لحظه نابودیم نباشه... 

اما افسوس ...  وصد افسوس!  که چه خیال های خامی در سر می پرورانم...

صدای تو ...  دست تو وسایه تو تا دنیا دنیاست ...  برسر این آدمهای فلک زده قدرت نمایی میکنه...  وتا این آدمها خلق می شن تو موجود نفرت انگیز هم بدنیا می آیی...

ای کاش می تونستم تمام بغض های نیمه کاره ام را یک جا جمع کنم ...  وبا تمام وجود ...  با تمام اشک ها و هق هق های معصومانه ام فریاد بزنم:

ازت متنفرم سرنوشت شوم من!