• تقدیم به آرش عزیز :

من پذیرفتم شکست خویش را

 پندهای عقل دوراندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

 این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

 با فراموشی هم آغوشت کنم

 گر جه تو تنها تر از من می روی

 آرزو دارم ولی عاشق شوی

 آرزو دارم بفهمی درد را

 تلخی برخوردهای سرد را

آن ستاره ی کم نور دور افتاده که چون شمعی آهسته آهسته از درخشندگی و روشنایی اش کاسته میشود ستاره ی عمر من است. ستاره ای که مدتها دل و دیده ام را روشن ساخت تا تو را ببینم و به عشق و وفای تو دل خوش دارم ...

ولی افسوس که آن ستاره زحمت بیهوده کشید چون تو هرگز با نگاهی به بالین دل رنجور من نیامدی تا چون غمهایم بگویم...

                                اندر دل بی وفا غم و ماتم باد                                 

آن را که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد

جز غم که هزار آفرین بر غم باد

جز غم که هزار آفرین بر غم باد

جز غم که هزار آفرین بر غم باد

براي فرار ازخودم وتنهايي همواره درجستجوي رابطه اجتماعي بوده ام . هرآدمي ظاهرا براي لحظاتي مرا از وحشت تنهايي دوركرد اما هر بار كه به سوي خود بازگشتم تنهاترازهميشه بوده ام . آدم ها آينه هايي هستند كه مراوتنهايي ام را درخويش بازمي تابانند . اكنون به اين احساس رسيده ام كه هررابطه زميني كم كم خستگي رابه همراه خواهد داشت ونياز دارم كه گاهي به خلوت خويش بازگردم ودرآيينه خويش خدا را ببينم.