(غم فراق)

هواي يار و مي ناب خلوتي دلگير

دلي شكسته و قلبي رميده پا زنجير

 هزار شرح فراق و نه محرمي همدل

اميد روز وصال و نه ياري تقدير

 كجاست سرو خوش اندام ماه طلعت من

كه مست باده بگويد بيا و در بر گير

شكسته بغض فرو بسته ام در اين غربت

حديث عشق بگويم به ناله شبگير

غلام حلقه به گوش و اسير عشق توام

از اين فراق نگارا چه بوده ام تقصير

نه مست مي شوم امشب ز باده ساقي

نه باز مي شود عقده در اين شب دلگير

بيا به ميكده جامي بزن مگر مستي

به حال زار مليحه دمي كند تاثير

(ملیحه نقیبی)

(تمنای عشق)

گفتم بيا آرام جان تا در حريمت گم شوم

گفتي نباشد شيوه ام همراه اين مردم شوم

گفتم كه سوداي غمت مي سوزد اين تقدير را

گفتي نشايد ديدنم اما بكش زنجير را

گفتم كه شمسي يا قمر تا جويمت روز و شبان

گفتي زميني طلعتم اما به روي اسمان

گفتم كه مستم من همي زان نرگس مستانه ات

گفتي نه ساقي مسلكم تا پر كنم پيمانه ات

گفتم مي و مهتاب و شب جاي تو خالي در ميان

گفتي كه شبگردي نيم گمكرده راه آشيان

گفتم شدم بيمار تو آيي تو بربالين من

گفتي بود عاشق كشي آن شيوه ديرين من

گفتم مرادم مي دهي يا درهوايت جان دهم

 گفتي مليحه دارم و كي دل به اين و ان دهم

(ملیحه نقیبی)

(دل سنگ)

گاهي براي عشق دلم تنگ مي شود

تصوير روز حادثه خوش رنگ مي شود

شبهاي خلوت و تب ديدار و انتظار

غربت ترانه اش چه خوش آهنگ مي شود

آغاز لطف و مهر و صفا و صداقتش

كم كم به رنگ حيله و نيرنگ مي شود

روزي اسير و تشنه ز جادوي مست عشق

روزي به صفحه كيش و پي جنگ مي شود

در حسرت نياز و تمناي جلوه اي

از يار پارميده دل سنگ مي شود

از هر طرف چو بسته شود راه رفتنش

صادق به عشق بودن اوننگ مي شود

 زخمي نشسته گوشه غم چون دل سوخته ای

اين دل براي عشق چرا تنگ مي شود

(ملیحه نقیبی)