(من و تنهایی)

به چشمم زندگي ديگر سراب است 

بخوان شعري كه حال دل خراب است

من و تنهايي و  بازي گردون  

دلم خون و دو چشمم رود جيحون

نگاهي مضطر و تبدار و بيمار  

 نفس تنگ و ز فردا ديده بيزار

دل از تقدير زخمي و فسروده  

 محبت قطره اي در نطفه مرده

به هر جا سنگي از ياران پيشين

غم فرهاد وبازيهاي شيرين

ز مردم حرف ناسنجيده گفتن

 رفيقان جمله نامردي شنفتن

صداقت تحفه اي كمياب و محسوس

 به هر گوشه هزاران گوش جاسوس

نقاب دوست روي چهره بودن 

  ولي شب با همه گرگان غنودن

محبت را به دنيا باج دادن

اميد عشق را تاراج دادن

ز دل مايه به نرخ روز بردن

 براي مال دنيا غصه خوردن

بسي گندم نماي جو فروشند

بجز بر نفع خود ديگر نكوشند

 به هر كاري به ظاهر مرد مردند 

  ولي از نيت خود بر نگردند

گهي دل را فدايي مي نمايند 

 به هر ره دل ز ياري مي ربايند

ولي با ديگري گرم نيازند

به دل حتي نگو مهمان نوازند

 كجا با ياد كس آرام گيرند

براي خاطر جانان بميرند

كجا در حسرت دلدار باشند

 ز دوري رخش بيمار باشند

براي غمزه اش دنيا فروشند

  نه جانم،بحر خود را در خروشند

 همه ظاهر فريبي رنگ مردم

نفهمي خورده اي نيشي ز كژدم

نگويي تو جدا از اينچنيني

 تو هم يك بنده در روي زميني

(ملیحه نقیبی)

دل سوخته اي خواهم تا هم نفسم باشد

من خانه نشين غم او هم قفسم باشد

 دل سوخته اي محرم با درد شب و روزم

از غربت ايامم داند زچه مي سوزم

از عمق نگاه من خواند غم دلتنگي

دل مرده از اين بودن در انجمني سنگي

آهسته به او گويم از غربت و تنهايي

دنياي غلط خورده با صبر و شكيبايي

گويم ز غم ومحنت دل ساده شكستن ها

حسرت به دل و خسته از گوشه نشستن ها

تقدير ورق خورده در تيرگي شبها

روزه به سكوتي در هم خواهشي لبها

آري ز هم آغوشي با سايه مهتابي تاريكي و شعر و من  با كرمك شب تابي

گويم ز غم عشق و دل سوختگيهايم

بين همه لوليدن در خلوت غم هايم

روياي مه و شب را در گوش كه ميگويد

دنيا و مليحه بين دل سوخته مي جويد؟

(ملیحه تقیبی)

به نام خدا و برای خدا

با سلام خدمت همه ی شما عزیزان

من در ابتدا باید از این همه لطف و عنایت شما عزیزان ، از نظرات پر از مهر و سازنده تان و خلاصه از استقبال چشم گیرتان کمال تشکر و قدر دانی را به عمل اورم.

اما مطلبی را که امروز می خوام عنوان کنم ، در واقع معرفی یکی از دلسوختگان سرزمین عشق و شیدایی است.این دل سوخته که یک شاعر بسیار توانا هست خانم ملیحه نقیبی نام دارد که در مورخه ی ۱۸/۶/۱۳۶۰ در خطه ی خراسان رضوی چشم به جهان گشود.

اصالت او به تربت حیدریه بر می گردد.تحصیلاتش در رشته ی ریاضیات بوده و هم اکنون کارمند اداره ی اموزش و پرورش است.

اما تصمیم بر این است که از اشعار زیبای خانم ملیحه تقیبی در این کلبه ی سوخته استفاده نماییم.با امید به اینکه مورد توجه و عنایت شما دوستان قرار گیرد.

ان شا ا...

با تشکر مدیریت وبلاگ دل سوخته

(سید مجید حسین زاده)

دوباره دل به هوایت بهانه می گیرد

هوای مستی جامی شبانه می گیرد

تو نیستی و در ان انزوا دل تنگم

ز قصه شب و مستی نشانه می گیرد

ببین که مرغ دلم دور از اشیانه ی تو

ز بام کس به هوای تو دانه می گیرد؟

شکسته جام و سبویم قدح بکش جانا

که اتش می و مستی زبانه می گیرد

خمیدم و تو نگفتی ملیحه باز چرا

نشسته گوشه ی دنجی بهانه می گیرد

(ملیحه نقیبی)

چه ساده...

زندگی...هنوز نفهميدم ساده ای يا مشکل!

مثل خودم...مثل دنيا...مثل زمان...مثل  خدا...مثل او!

چشمهايم را که باز ميکنم ميبينمش...به سادگی روز...

چشمهايم را که ميبندم هم...به سادگی شب...مثل خواب!

نفس ميکشم...سيگار هم!..

راه ميروم يا نميروم هم!

مثل هوا ، کنارم...مثل خودم...چه ساده !

باشم يا نباشم چه فرقی دارد...

عاشق شدن و دوست داشتن به همين سادگيست!

چشمهايت...چشمهايم

 را که باز ميکنم عاشق شده ام...