چگونه بگويم

چگونه فرياد كنم

اندوه سال هاي نبودنت را

آنقدر از من دوري

كه براي رسيدن تقويم قد نمي دهد

اما

برايت مي نويسم

از ته مانده غرورم

ودل تهي

و چشمهاي منتظر

و دردي كه با ديدنت تسكين مي يابد

از همه وهمه

كه

 نشان نبودنت را ميدهد

اما

تمام نامه ها را

به

آدرسي كه ندارم پست خواهم كرد

اندر دل بی وفا غم و ماتم باد               ان را که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد               جز غم که هزار افرین بر غم باد

(مولانا)

براي فرارازخودم وتنهايي همواره درجستجوي رابطه اجتماعي بوده ام . هرآدمي ظاهرابراي لحظاتي مراازوحشت تنهايي دوركرداماهرباركه به سوي خود بازگشتم تنهاترازهميشه بوده ام . آدم هاآينه هايي هستندكه مراوتنهايي ام رادرخويش بازمي تابانند . اكنون به اين احساس رسيده ام كه هررابطه زميني كم كم خستگي رابه همراه خواهدداشت ونيازدارم كه گاهي به خلوت خويش بازگردم ودرآيينه خويش خدارا ببينم.

........

شايد دوباره برگردم .... شايد هم  ...

       اگه دلم تنگ می شه خیلی برات منو ببخش

اگه نگام گم می شه تو شهر چشات منو ببخش

منو ببخش اگه شبا ستاره ها رو میشمرم

اگه همش پیش همه بهت می گم دوست دارم

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم

منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بینم

منو ببخش اگه تو رو می سپارمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها بجای تو می گم شما

منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم

تو یه فرشته ای و من خیلی باشم یه ادمم

منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم

ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم.

in the depths of my spirit is a song no words shall clothe; a song living in a grain of my heart that will flow not as ink on paper.
it encompasses my feeling with a gossamer cloak , and will not run as moisture on my tongue.
در ژرفاي جانم ترانه اي دارم كه هيچ كلامي آن را نمي پوشاند؛ در دانه دلم آوازي دارم كه همچون جوهر بر كاغذ نمي لغزد.
اين آواز همچون ردايي ململي احساس مرا در بر مي گيرد؛ و هرگز مانند رطوبت برزبانم جاري نمي شود.