تقدیم

 به:

مردم نازنینی که خون گرم عشق در مویرگهایشان، گردشی سریع و مطبوع دارد

*************************

وقتی اومدی کسی تو رو ندید، ولی من دیدم، کسی تو رو حس نکرد،

ولی من با تموم وجود حضورت رو حس کردم.

 همیشه دلم میخواد برات شعری بنویسم

عاشق باشم و دل تنگ.

 نگذاشته است،...نمیگذارد... .

 دلم میخواد ... می خواستم... مجنون باشم.

نمی گذارد... نگذاشته است؛ همین خرده ریزی که اسمش زندگی است.

باری دست می سایم و امید دارم، که روزی برای تو و زیستن عاشقانه ات شعری بنویسم.

شاید آن روز دوباره بازگردی!

تقدیم

به:

غمگینانی که اشعه ی عشق در بلور اشکشان میشکند و دلشان با نام معشوقی می تپد.

***********************

آنی تو

آن کنايه ی مرموز

که در نهضت عشق روان است

دانستنش ضرور

و گفتنش محال

تو ... آنی تو

و گاهی در خواب تو را دیدار میکنم

افسوس در خواب هم نا مهربانی

ولی باز من مست تو میمانم

وتو را فریاد میزنم

نمی دانم صدای من کوتاه است یا تو نمی شنوی

کاش صدای من کوتاه باشد!

تقدیم به:

لطیف طبعانی که زبان نگاه را در مییابند و صدای نرم تپیدن دل را میشنوند.

******************************

به چه مانند کنم موی پریشان ترا؟

به دل تیره ی شب؟

به یکی هاله ی دود

یا به یک ابر سیاه

که پریشان شده و ریخته بر چهره ماه؟

به نوازشگر جان؟

یا به لطفی که نهد گرم نوازی در سیم؟

یا بدان شعله ی شمعی که بلرزد ز نسیم؟

به چه مانند کنم حالت چشمان ترا؟

به یکی نغمه ی جادویی از پنجه ی گرم؟

به یکی اختر رخشنده بدامان سپهر؟

یا به الماس سیاهی که بشویندش در جام شراب؟

به غزلهای نوازشگر حافظ در شب؟

یا به سرمستی طغیانگر دوران شباب؟

به چه مانند کنم سرخی لبهای ترا؟

به یکی لاله ی شاداب که بنشسته به کوه؟

به شرابی که نمایان بود از جام بلور؟

به صفای گل سرخی که بخندد در باغ؟

به شقایق که بود جلوه گر بزم چمن؟

یا به یاقوت درخشانی در نور چراغ؟

به چه مانند کنم صورت زیبای ترا؟

به یکی ابر سپید؟

یا به پاکی و دل انگیزی برف؟

به یکی چشمه ی نور؟

به پرندی که کند جلوه گیری در مهتاب؟

به گل یاس که پاشیده بر آن پرتو ماه؟

یا به قویی که رود نرم و سبک در دل آب؟

به چه مانند کنم؟

من ندانم

به نگاهی تو بگو

به چه مانند کنم...؟!

تقدیم به:

لطیف طبعانی که زبان نگاه را در مییابند و صدای نرم تپیدن دل را میشنوند.

*********************

تقدیم به:

عزیزانی که دیدگانشان با نور عشق تلأ لويی خدايی دارد.

************************

در خاطر منی:

هر شامگه که جامه نیلی آسمان

پولک نشان ز نقش هزاران ستاره است

هرشب که مه چو دانه ی الماس بی رقیب

بر گوش شب به جلوه، چنان گوشواره است

آن بوسه ها و زمزمه های شبانه را

یاد آور منی

در خاطر منی

هر روز نیمه ابری پاییز دلپسند

کز تند بادها

با دست هر درخت

صدها هزار برگ ز هر سو چو پول زرد

رقصنده در هواست

و آن روزها که در کف این آبی بلند

خورشید نیمروز

چون سکه ی طلاست

تنها توئی تو که روشنگر منی

درخاطر منی

اردیبهشت ماه

یعنی زمان دلبری دختر بهار

کز تک چراغ لاله، چراغانی است باغ

وز غنچه های سرخ

تک تک میان سبزه، فروزان بود چراغ

وانگه که عاشقان بپیچد به دلبری

بر شاخ نسترن

نیلوفری سپید

آید مرا بیاد که:

 نیلوفر منی

در خاطر منی

برگرد، ای پرنده ی رنجیده، بازگرد

بازآ که خلوت دل من آشیان تست

در راه، درگذر

در خانه، در اتاق

هر سو نشان تست

با چلچراغ یاد تو نورانی ام هنوز

پنداشتی که نور تو خاموش میشود؟

پنداشتی که رفتی و یاد گذشته مرد؟

و آن عشق پایدار، فراموش میشود؟

نه ای امید من!

دیوانه ی توام

افسونگر منی

هر جا، به هر زمان

در خاطر منی.